Unikowo

Unikowo sięga swoimi korzeniami pierwszej połowy XV wieku. W 1414 roku w aktach grodzkich w Płocku zapisano notatkę, że niejaki Mikołaj z Unikowa (de Vnyekowo) jest winien Szyrze ze Strachowa sumę 14 kop groszy praskich. Już w cztery lata później zapisano informacje o innym rycerzu z tej wsi mianowicie o Marcinie z Unikowa.

Nazwa tej miejscowości wzięła swój początek od dawnej nazwy osobowej "Unik".

W połowie XV wieku wieś należała do rycerzy z Szyjek, a w końcu XV wieku dziedzicami byli rycerz z Klic, Maciej, Mikołaj i Stanisław. W wyniku podziałów w łonie tej rodziny powstała osobna osada zwana Unikówkiem (istniała ona przez następne wieku i jest widoczna jeszcze na przedwojennych mapach Polski).

Rycerze z Klic okazali się nie zbyt walecznymi rycerzami, nie stawili się na wyprawę wojenną, król skonfiskował te dobra i nadał wieś Tomaszowi Bartnickiemu chorążemu płockiemu, dziedzicowi Niedzborza.

W pierwszej połowie XVI wieku Unikowo przejęli rycerze z Lekowa. W spisie podatkowym z 1578 roku zapisano, że dziedziczyli tu Adam Liekowski, Andrzej, Walenty, Piotr i Waleny Molski. Z racji tego, że wieś należała do dóbr lekowskich nazwę zapisywano jako Unikowo Liekowskie.

W XVIII wieku Unikowo przeszło na własność książąt Krasińskich z Opiniogóry, dziedziczyli tu również Wesslowie, były to możne rody ówczesnej Polski.

Unikowo w 1827 roku liczyło 13 domów i 115 mieszkańców. Obok istniała mała osada Unikówko (5 domów). W czasie uwłaszczenia powstało tu 42 gospodarstwa rolne na 353 morgach ziemi. Wieś należała do gminy Regimin. W 1892 roku liczyła 23 domy i 228 mieszkańców. W 1887 roku folwarki Unikowo i Unikówko liczyły 908 mórg obszaru.

W 1921 roku było tu 41 domów i 233 mieszkańców. Wieś należała do gminy Regimin.

W połowie XIX wieku wybudowano tu dwór, został ona uszkodzony w czasie II wojny światowej, w latach 1971-1972 został gruntownie przebudowany. W początkach XX wieku właścicielem dworu był Andrzej Jaworski. Następnie majątek należał do Modrzejewskich (do 1939 roku). Według Księgi Adresowej Polski z 1930 roku dziedziczył Wacław Modrzejewski (509 ha).

Generalny remont z lat 1971-1972 został przeprowadzony bez nadzoru konserwatorskiego przez "dwór stracił cechy stylowe i stał się upiornym widmem dawnej siedziby ziemiańskiej". Dwór był wybudowany na planie prostokąta, murowany z cegły o otynkowany. Jest parterowy i podpiwniczony. Od strony parku zachował się pośrodku otwarty taras ze schodami, a nad nim na wysokości pierwszego piętra, żeliwny balkon, wsparty na konsolkach. Układ wnętrza jest dwutraktowy, przekształcony z nowym korytarzem. Dachy dwuspadowe kryte blachą. Wokół zachowały się pozostałości parku.


Wirtualny spacer
ePUAP
emapa
SCDPJPII
Regionalny system ostrzegania